Als ik na een dag werken voor mijn webwinkel HemdVoorHem.nl de laptop dichtklap, schuif ik het liefst ergens aan voor een goede maaltijd. Op Ibiza ontkom je niet aan vis, maar het aanbod loopt enorm uiteen. Van hele strakke beachclubs met fluwelen stoelen tot houten hutten op het strand waar de grill buiten staat te roken. Ik kies inmiddels heel bewust. Niet op basis van gelikte foto’s op sociale media, maar op gevoel. Ik zoek naar plekken waar smaken zuiver zijn en het eilandleven nog echt voelbaar is.
De geur van de houtskoolgrill
Mijn zoektocht begint vrijwel altijd met mijn neus. Als er buiten een barbecue staat te roken op een oud vissersbootje, zit je meestal goed. Echte eilandrestaurants bereiden hun vissen simpel op open vuur met wat zeezout en olijfolie. Ik zit duizend keer liever op een wiebelige kunststof stoel met verse dorade voor mijn neus, dan op een designbank waar het eten uit de diepvries komt. Eenvoud verraadt kwaliteit; verse vis heeft immers nauwelijks opsmuk of ingewikkelde sauzen nodig.
Spanjaarden aan tafel
Ik kijk altijd wie er op het terras zitten. Zodra ik rond drie uur 's middags grote Spaanse families zie aanschuiven, weet ik dat het klopt. Lokale bewoners betalen niet voor gebakken lucht; die willen gewoon goed eten voor een eerlijke prijs. Als vrienden met kinderen overkomen, zoek ik exact dit soort plekken op. Het is er levendig, ongedwongen en niemand kijkt op als er geknoeid wordt. Tenten die vol zitten met alleen fotograferende toeristen rijd ik voorbij.
De traditie van Bullit de Peix
Mijn absolute favoriet op het eiland is Bullit de Peix. Deze traditionele visschotel van lokale rotsvis met aardappelen en een rijke knoflookmayonaise is eilandcultuur op je bord. Nadat je de vis op hebt, krijg je rijst die is gegaard in de overgebleven visbouillon. Het ziet er rustiek uit, maar de smaak is weergaloos. Ik bestel dit vooral als ik wat te vieren heb. Neem er wel de tijd voor, want dit is geen snelle maaltijd voor tussendoor.
Minder opsmuk is meer smaak
Goede vis heeft alleen wat olijfolie, citroen en een snuf zout nodig. Zodra een menukaart vol staat met zware roomsauzen of truffelolie, word ik achterdochtig. Dat gebruikt men vaak om een gebrek aan versheid te verbloemen. Tussen het beantwoorden van e-mails door mag ik graag lokale recepten lezen, maar in de praktijk vertrouw ik op mijn ogen. Een vitrine met heldere visogen en een schone ijslaag zegt mij meer dan tien lovende recensies op hippe blogs.
Respect voor de dagvangst
Vis eten vereist dat je het ritme van de zee volgt. Als de vissersboten door harde wind niet zijn uitgevaren, bestel ik geen verse zeebaars. Ik vraag aan de bediening wat er die ochtend daadwerkelijk binnen is gekomen. Een goed restaurant stuurt je met liefde bij als een bepaalde vis op is. Dat eerlijke verhaal maakt de ervaring voor mij compleet. Het laat zien dat een zaak passie heeft voor het vak en de natuur respecteert.